De ervaring van Sander en Chantal uit Pernis
“Het moeilijkste is dat je steeds nee moet zeggen tegen je kinderen.”
De geldproblemen van Sander en Chantal begonnen niet van de ene op de andere dag. Allebei droegen ze al op jonge leeftijd een zware last met zich mee. Sander kwam al vroeg op straat te staan en raakte een tijd dakloos. Chantal verloor jong haar moeder en kwam op haar achttiende tot haar schrik erachter dat zij, zonder dat zelf te weten, jarenlang te veel wezentoeslag had ontvangen. Daardoor begon ook zij haar volwassen leven direct met een grote schuld. Wat voor anderen al ingewikkeld was, werd voor hen vanaf het begin een gevecht om overeind te blijven.
De namen Sander en Chantal zijn gefingeerd. Hun echte namen zijn bekend bij Nieuw Vaarwater.
Toen Sander en Chantal elkaar vonden, ontstond er rust en perspectief. Samen bouwden ze aan hun eigen gezin. Maar ook die start verliep allesbehalve vanzelf. Chantal woonde bij Sander in, maar toen hun kind werd geboren, bleek die woonsituatie niet langer mogelijk. Het gezin werd noodgedwongen opgebroken. Chantal kwam met hun kind in een opvanghuis terecht en in de eerste periode, midden in de coronatijd, leefden ze grotendeels gescheiden van elkaar. Ze zagen elkaar wanneer het kon, maar het was verre van de gezinsstart waar ze op hadden gehoopt.
Uiteindelijk vonden ze in Pernis een woning waar ze echt een nieuw begin konden maken. Daar zijn ze nog altijd dankbaar voor. Het voelde als een thuis, een plek waar ze eindelijk met hun kinderen samen konden zijn. Maar de verhuizing zelf was chaotisch en zwaar. “We haalden spray bij de Action en spoten de muren wit. We moesten in één week over.” Met weinig geld, jonge kinderen en een opeenstapeling van zorgen was het vooral overleven. Toch waren ze blij dat ze in Pernis een eigen plek kregen.
Daarna volgde opnieuw een heftige periode. Chantal’s vader werd terminaal ziek en zij nam een groot deel van de zorg op zich. Tegelijkertijd kwamen er zorgen over hun oudste kind die gedragsproblematiek ontwikkelde. Door de combinatie van mantelzorg, de zorg voor haar kind en de mentale druk, kon Chantal een tijd niet werken. Daardoor kwam de druk nog meer op Sander te liggen. Hij bleef extra hard werken om het gezin draaiende te houden, maar ondanks al die inspanningen werden de schulden niet minder. “Je werkt en werkt, maar je komt geen stap verder.”
De schulden drukten zwaar op hun dagelijks leven. Niet alleen financieel, maar vooral als ouders. Gewone dingen die voor veel gezinnen vanzelfsprekend zijn, waren dat voor hen niet. Even iets extra’s kopen voor de kinderen zat er meestal niet in. Een tijdschrift, een knutselset, vers fruit of een klein uitje: alles moest worden afgewogen. “Dan moet je kiezen tussen iets leuks voor je kind of gewoon brood en boodschappen. Dat doet pijn. Vooral omdat je steeds nee moet zeggen.”
Ook het werk eiste zijn tol. Sander wilde niets liever dan voor zijn gezin zorgen, maar merkte hoeveel dat kostte. Vooral de momenten met zijn kinderen grepen hem aan. “Ons zoontje vroeg soms: ‘Papa, ga je nu weer weg? Ik mis je zo.’ Dat brak mijn hart.” Juist dat maakte de situatie zo zwaar: alles wat ze deden, deden ze voor hun kinderen, maar door de schulden leek het alsof ze hen juist zoveel moesten onthouden.
In Pernis probeerden zij, zoals veel mensen met geldzorgen, de schijn nog zo goed mogelijk op te houden. Van buiten zag niemand direct wat er achter de voordeur speelde. Maar binnenshuis bepaalde geldgebrek een hoop.
Via een bericht in een online groep kwamen ze uiteindelijk in contact met Nieuw Vaarwater. In eerste instantie was er twijfel. Na jaren van teleurstellingen en instanties die weinig oplosten, vonden ze het lastig om nog op hulp te vertrouwen. Maar het eerste gesprek voelde anders. Er werd niet alleen naar de schulden gekeken, maar naar hun hele situatie. “We hadden voor het eerst het gevoel dat iemand echt met ons meedacht.”
Samen met Nieuw Vaarwater werd stap voor stap gewerkt aan rust en overzicht. Hun schulden werden in kaart gebracht en er kwam weer grip op de situatie. Dat gaf lucht. Niet omdat alles ineens opgelost was, maar omdat er eindelijk een plan lag en er weer perspectief ontstond. Voor het eerst in lange tijd durven ze weer vooruit te kijken. “Vroeger konden we onze kinderen niks beloven. Nu zeggen we: als dit achter de rug is, gaan we samen iets leuks doen.”
Dat vooruitzicht betekent veel. Een dagje naar Blijdorp. Een patatje met mayonaise. Een ijsje voor de kinderen. Kleine dingen misschien, maar voor dit gezin staan ze voor iets groters: rust, ruimte en een nieuw begin.
Wat Sander en Chantal vooral hopen, is dat hun verhaal ook anderen in Pernis bereikt. Want geldzorgen zijn vaak minder zichtbaar dan mensen denken. En schaamte maakt de stap naar hulp alleen maar groter. Hun boodschap aan anderen is dan ook duidelijk:
“Wacht niet te lang en schaam je niet. Je bent echt niet de enige. Trek op tijd aan de bel, voordat je kopje ondergaat. Er is hulp en er is perspectief. Dat gunnen we iedereen.”