De ervaring van Amandina
Sinds ik geen schulden heb, voel ik mij rijk. Ik zie thuis nu eindelijk blije gezichten.
Honderden Rotterdamse huishoudens werden dankzij de inzet van Nieuw Vaarwater het afgelopen jaar schuldenvrij. Ook Amandina Almeida, 41 en gescheiden moeder van zeven kinderen, werd geholpen. Schuldenvrij worden noemt ze het grootste cadeau dat ze ooit kon krijgen. “Ik zie mijn kinderen weer lachen." En dat niet alleen. “Dankzij deze hulp durf ik andere mensen eindelijk weer te vertrouwen”.
Klein is het huis waar ze in woont. Te klein. Wat wil je ook? Ze woont met zes van haar kinderen op een krappe vijfenzeventig vierkante meter. Dat is passen en meten, en als iedereen thuis is, is het vooral druk. “Hoe ik dat
doe? Nou, de kinderen hebben de grootste slaapkamer,” zegt Almeida, thuis op de bank in haar sociale huurwoning in Rotterdam-Zuid. “Daar staan de stapelbedden. En deze kleine kabouter slaapt bij mij in bed.” Ze wijst naar haar zoontje. Er zit een prachtig ventje van tien maanden op haar schoot.
“Straks, als de kinderen weer uit school zijn, is het echt vol.” Almeida haalt haar schouders op. “Ja, passen en meten, hè?” Dan glimlacht ze. Want Almeida heeft geleerd op waarde te stellen wat ze wél heeft. Ze herinnert zich ook nog goed hoe blij ze acht jaar geleden was, toen ze te horen kreeg dat dit haar nieuwe thuis zou zijn. “Ik lag in scheiding en ik wilde niet in dat huis blijven, ik wilde per se weg. Dus ik meldde mij bij Woonnet en wonder boven wonder kreeg ik binnen drie maanden te horen dit ik in dit huis kon komen wonen.”
Dat maakte haar gelukkig. Eindelijk weer, na een pittige jeugd vol problemen en een heftige breuk. Wat die moeilijke jeugd vooral losmaakte, was een deuk in haar zelfvertrouwen. “Ik kan nu veel beter mijn grenzen aangeven en voor mezelf opkomen. Dat kon ik toen echt nog niet.” En dat niet alleen: ze vond het ook moeilijk om op mensen te vertrouwen. Achteraf denkt ze, had ze eerder moeten scheiden. “Als je in je jeugd door iedereen om je heen wordt gekleineerd en kleiner wordt gemaakt, dan ga je dat ook geloven en dan ga je daar ook zo naar handelen.”
Dat maakte haar gelukkig. Eindelijk weer, na een pittige jeugd vol problemen en een heftige breuk. Wat die moeilijke jeugd vooral losmaakte, was een deuk in haar zelfvertrouwen. “Ik kan nu veel beter mijn grenzen aangeven en voor mezelf opkomen. Dat kon ik toen echt nog niet.” En dat niet alleen: ze vond het ook moeilijk om op mensen te vertrouwen. Achteraf denkt ze, had ze eerder moeten scheiden. “Als je in je jeugd door iedereen om je heen wordt gekleineerd en kleiner wordt gemaakt, dan ga je dat ook geloven en dan ga je daar ook zo naar handelen.”
Wat ze niet wist is dat er andere problemen zouden gaan opduiken. Want geld? Dat had Almeida als alleenstaande moeder nauwelijks. Als je alles achterlaat en je moet op nul beginnen is de start intens, blikt Almeida
terug. “Via via kreeg ik wat spulletjes. Iemand die bijvoorbeeld bedden voor de kinderen doneerde. Daar was ik megadankbaar voor.” Maar, zegt ze ook: “Ik heb lange tijd op de
grond geslapen. Ik had niks. Uiteindelijk was er een reddende engel die mij 500 euro wilde geven. Toen kon ik dit huis alsnog verven en een vloer leggen.” Onvermijdelijk, eigenlijk. Zo noemt ze schulden die snel daarna ontstonden. “Ik stond uiteindelijk rond de vijftigduizend euro in het rood. Ik moest gaan terugbetalen aan de gemeente, aan de belastingdienst.” "Eerlijk?: Ik heb er nu spijt van dat ik niet sneller hulp heb gevraagd. Ik had jarenlang sowieso moeite met hulp vragen. Hulp, voor wat dan ook, daar vroeg ik niet naar. Je kan het allemaal zelf, dat dacht ik. Maar je hoeft het helemaal niet allemaal zelf te doen. Dat heb ik sindsdien wel geleerd.” Want Almeida werd geholpen. Door Nieuw Vaarwater. Dat was niet vanzelfsprekend: in haar tumultueuze leven had ze door de jaren heen flink afgeleerd om anderen in vertrouwen durven te nemen.
“Uiteindelijk dacht ik: ik heb nu toch niks meer te verliezen. Want ik zit al aan de grond. Wat kan er nu nog mis gaan? Ik heb toen álles op tafel gelegd. Dat voelde heel gek, natuurlijk, want het waren letterlijk stapels brieven.Maar ik deed het gewoon. Ik had toch niks te verbergen.”Almeida bleek een vreemde eend in de bijt voor de stichting, vertelt ze. Ze had geen coach nodig, ze regelde veel van haar zaken
zelf en ze was al begonnen met terugbetalen. Dat was nodig, want de deurwaarders hadden inmiddels al aan de deur gestaan.
En zo volgde na jaren van zorgen en schulden, binnen 1 jaar na haar aanmelding bij Nieuw Vaarwater, het moment waar ze niet van durfde te dromen: “Schuldenvrij worden blijkt het mooiste cadeau te zijn dat je kunt krijgen.
Ik was zó blij. Het was tegelijkertijd een beetje onwerkelijk. Wat er veranderde? Dat ik mijn kinderen eindelijk weer eens kon verwennen, dat maakt voor hen zo’n enorm verschil. Weet je? Sinds ik geen schulden heb, voel ik mij rijk. Ik zie thuis nu eindelijk blije gezichten.”
Verhalen die inspireren
Ook binnen Nieuw Vaarwater is het belangrijk om te onthouden waar we ons werk uiteindelijk allemaal voor doen. Daarom maakte kunstenares Marcha van den Hurk samen met Amandina deze dialoogtekening: een kunstwerk waar het verhaal van Amaninda en haar kinderen samenkomt. Dus kijk volgende keer als je langskomt bij Nieuw Vaarwater eens goed om je heen en laat je inspireren
Marcha van den Hurk, in samenwerking met Nieuw Vaarwater en Amandina |
Amandina & Familie, 2025 | Gemengde technieken op canvas
TEKST: ANTON SLOTBOOM FOTO: JAN DE GROEN